روزی با خود فکر میکردم اگر او را با

 غریبه ای ببینم شهر را به آتش میکشم،

اما الان

حاضر نیستم

کبریتی روشن کنم تا ببینم او کجاست...

اسمش را میگذاریم؛دوست مجازی اما آنسو یک آدم حقیقی نشسته . . خصوصیاتش را که نمیتواند مخفی کند ...وقتی دلتنگی ها و آشفتگی هایش را مینویسد وقت میگذاردبرایم، وقت میگذارم برایش . . نگرانش میشوم دلتنگش میشوم . . وقتی درصحبت هایم،به عنوانِ دوست یاد میشود مطمئن میشوم که حقیقی ست . . هرچند کنارهم نباشیم هرچند صدای هم راهم نشنیده باشیم، من برایش سلامتی و شادی آرزو دارم هرکجا که باشد --- پس دوست من در دنیای مجازی دوستت د ارم ...

[

من نه عاشق بودم و نه محتاج نگاهی که بلغزد به من،

من خودم بودم

و یک حس غریب،که به صد عشق و هوس می ارزید..

چه رسم جالبيست!!!

محبتت را ميگذارند پاي احتياجت!

صداقتت را ميگذارند پاي سادگيت!

سكوتت را ميگذارند پاي نفهميت!

نگرانيت را ميگذارند پاي تنهايت!

 وفاداريت را پاي بي كسيت!

یارب مرا به سلسله انبیا ببخش        بر شاه اولیا، علی مرتضی ببخش

یارب گناه من بود از كوهها فزون     جرم مرا به فاطمه، خیرالنسا ببخش

هركار كرده‌ام، همه بد بوده و غلط      یارب مرا تو بر حسن مجتبی ببخش

یارب اگر كه جود وسخائی نكرده‌ام     ما را تو بر سخاوت اهل سخا ببخش

یارب مرا به رحمت بی‌منتها ببخش       یعنی به ساحت حرم كبریا ببخش

یارب گناهكار و ذلیل و محقرم         عصیان من به شوكت عزّوجلا ببخش

 

یاب تو را به جاه و جلالت دهم قسم      جرم گذشته عفوكن و ماجرا ببخش

یارب مرا ببخش به اهل صلات و صوم * یعنی به نور صفوت اهل صفا ببخش

یارب تو را به نور جمالت دهم قسم      كز ظلمتم رهان و به نور هدا ببخش

اگر بی انصاف نداند

که انصاف چیست....

انصاف داند که بی انصاف کیست!!!

چه خوشبختی بزرگی هست!!!! 

بدبختی های کوچک...

خوبم باور کنید...!!!

اشکها را ریخته ام ...

غصه ها را خورده ام...

نبودنها را شمرده ام...

این روزها که می گذرد خالی ام...

خالی ام از خشم،دلتنگی،نفرت...

خالی ام از عشق و احساس...!!!

 ديگر نيازي به آدمي از جنس تو ندارم...

دنيا عوض شده يا من بزرگ شده ام و عاقل؟!

احساساتم را كنترل مي كنم!!!

گاهي قفل ميزنم و گاهي سركوبش مي كنم...

گاهي رهايش مي كنم در هرچه نامرديست!!!